Kongregacja Nauki Wiary
Quaestio de abortu procurato
SPIS TREŚCI
  • ROZDZIAŁ I WSTĘP
  • ROZDZIAŁ II WYKŁAD NAUKI CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
  • ROZDZIAŁ III ARGUMENTY ROZUMOWE
  • ROZDZIAŁ IV ODPOWIEDŹ NA NIEKTÓRE ZARZUTY
  • ROZDZIAŁ V ŻYCIE MORALNE I PRAWO CYWILNE
  • ROZDZIAŁ VI ZAKOŃCZENIE

    I. WSTĘP

     1.  Problem przerywania ciąży i liberalizacji prawa w tym zakresie niemal wszędzie stał się przedmiotem ostrych dyskusji. Miałyby one mniejsze znaczenie, gdyby nie chodziło o sprawę życia ludzkiego, które jako pierwsze i podstawowe dobro, należy bezwzględnie strzec i rozwijać. Jest to oczywiste dla każdego, chociaż wielu stara się szukać powodów, ażeby wbrew oczywistości, nawet przerywanie ciąży mogło temu celowi służyć. Jest rzeczą dziwną, że gdy z jednej strony spostrzegamy nasilenie sprzeciwu wobec kary śmierci i wszelkiej postaci wojny, zauważa się, że przerywanie ciąży zyskuje coraz bardziej aprobatę prawną, czy to bezwzględną, czy też ograniczoną pewnymi granicami, choć są luźno traktowane. Kościół nie może pominąć milczeniem tego problemu, ponieważ jasno zdaje sobie sprawę z tego, że do jego obowiązków należy obrona człowieka przed tym wszystkim, co mogłoby go zniszczyć lub pozbawić godności. A ponieważ Syn Boży stał się człowiekiem, dlatego każdy jest już Jego bratem ze względu na wspólne człowieczeństwo i każdy jest powołany do tego, aby stać się chrześcijaninem dla otrzymania od niego zbawienia.

     2.  W wielu krajach władze publiczne, które przeciwstawiają się usankcjonowaniu przez prawo dopuszczalności przerywania ciąży, są obiektem gwałtownych nacisków, aby dały się do tego nakłonić. Mówi się, że to nie naruszałoby niczyjego sumienia, ponieważ każdemu pozostawiałoby się swobodę pójścia za własnym zdaniem, a także utrudniałoby narzucanie komuś własnego zdania. Żąda się "pluralizmu etycznego" jako naturalnej konsekwencji "pluralizmu ideologicznego". Tymczasem chodzi o rzeczy, które bardzo się różnią między sobą. Działania bowiem dosięgają dobra innych szybciej, niż czyste opinie. Nikomu przy tym pod żadnym pozorem nie wolno powoływać się na wolność opinii w sprawach, które mogłyby naruszyć uprawnienia innych osób, zwłaszcza zaś prawo do życia.

     3.  Liczni chrześcijanie świeccy, zwłaszcza lekarze, politycy i wybitne osobistości stanowczo przeciwstawiali się świadomie prowadzonej kampanii za ową wolnością opinii, jak również stowarzyszenia ojców i matek. Przede wszystkim zaś biskupi zebrani na konferencjach episkopatów, jak również poszczególni biskupi we własnym imieniu, uznali za stosowne pouczyć wiernych, bez żadnej dwuznaczności, o przekazanej nauce Kościoła1 . Te dokumenty, uderzająco zgodne ze sobą, jasno podkreślają to, co należy się życiu ludzkiemu stosownie do wymagań natury człowieka i nauki chrześcijańskiej. Niemniej, zdarza się, że spotykają się one nierzadko z pewną rezerwą a nawet z całkowitą dezaprobatą.

     4.  Święta Kongregacja do spraw Wiary stosownie do powierzonego sobie obowiązku rozszerzania, a także strzeżenia wiary i obyczajów w Kościele powszechnym2 postanowiła przypomnieć wszystkim chrześcijanom główne zasady tej nauki. W ten sposób odzwierciedlając jedność Kościoła autorytetem Stolicy Świętej chce umocnić to, co już pomyślnie w tej sprawie uczynili biskupi. Ma też nadzieję, że wszyscy wierni, nie wyłączając tych nawet, którzy zachwiani zostali tą różnicą zdań i nowymi mniemaniami - wyraźnie zrozumieją, że tu nie chodzi o opinię, którą się przeciwstawia innym opiniom, lecz o przekazanie stałej nauki najwyższego Urzędu Nauczycielskiego, który wykłada normy postępowania w świetle wiary3 . Jasną więc jest rzeczą, że ta Deklaracja jest poważnym zobowiązaniem dla sumień wiernych4 . Niech Bóg sprawi, iżby przez nią także byli oświeceni wszyscy inni ludzie na świecie, którzy szczerym sercem pragną "czynić prawdę" (cfr J 3,21).

    PRZYPISY:

    1. [«] Liczne dokumenty biskupów w tej sprawie znajdują się w dziele: G. Caprile, Non uccidere. II Magistro della Chiesa sull'aborto, cz. II, 47-300, Rzym 1973.
    2. [«] Regimini Ecclesiae universae III,1, 29, zob. tamże 31: "Należą do niej wszystkie kwestie, które dotyczą nauki wiary i obyczajów, albo wiążą się z samą wiarą": AAS 59(1967), s. 897.
    3. [«] Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, nr 12: AAS 57(1965) ss.16-17. Ta Deklaracja nie porusza wszystkich spraw związanych z przerywaniem ciąży; należy to do obowiązków teologów, by je starannie zbadać i przedyskutować. Wspomina bowiem pewne tylko podstawowe zasady, którymi teologowie powinni posługiwać się jako światłą normą i przy pomocy których wszyscy chrześcijanie wzmacniają swoje określone przekonania o głównych prawdach nauki katolickiej.
    4. [«] Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, nr 25: AAS 57(1965), ss. 29-31.

      NA POCZĄTEK ROZDZIAŁU ROZDZIAŁ II. WYKŁAD NAUKI CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
    POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ POWRÓT DO MENU INNE ENCYKLIKI Kongregacja Nauki Wiary, Quaestio de abortu procurato