Kongregacja Wychowania Chrześcijańskiego
Persona humana
SPIS TREŚCI
  • WSTĘP
  • ROZDZIAŁ I KOŚCIÓŁ MA OBOWIĄZEK INTERWENCJI
  • ROZDZIAŁ II GODNOŚĆ CZŁOWIEKA A POSZANOWANIE PRAWA NATURALNEGO I OBJAWIENIA
  • ROZDZIAŁ III STAŁE NAUCZANIE KOŚCIOŁA
  • ROZDZIAŁ IV STOSUNKI PRZEDMAŁŻEŃSKIE
  • ROZDZIAŁ V STOSUNKI HOMOSEKSULANE
  • ROZDZIAŁ VI ONANIZM CIĘŻKIM NARUSZENIEM MORALNOŚCI
  • ROZDZIAŁ VII "WYBÓR PODSTAWOWY" A "GRZECH CIĘŻKI"
  • ROZDZIAŁ VIII POZYTYWNE WARTOŚCI CZYSTOŚCI
  • ROZDZIAŁ IX ASCEZA CHRZEŚCIJAŃSKA
  • ROZDZIAŁ X OBOWIĄZKI BISKUPÓW, RODZICÓW, WYCHOWAWCÓW

    GODNOŚĆ CZŁOWIEKA A POSZANOWANIE PRAWA NATURALNEGO I OBJAWIENIA

     3.  Ludzie naszej epoki coraz bardziej są przekonani, że godność i powołanie osoby ludzkiej domaga się tego, by prowadzeni światłem rozumu odkrywali oni wartości i uzdolnienia wszczepione w swoją naturę, by ustawicznie je rozwijali i urzeczywistniali w swoim życiu w tym właśnie celu, by ich postęp mógł być coraz większy.

    Jednak w ocenie spraw moralnych człowiek żadną miarą nie może postępować samowolnie: "W głębi sumienia człowiek odkrywa prawo, którego sam sobie nie nakłada, lecz któremu winien być posłuszny... Człowiek bowiem ma w swym sercu wypisane (przez Boga) prawo, wobec którego posłuszeństwo stanowi o jego godności i według którego będzie sądzony"4 .

    Ponadto nam chrześcijanom Bóg przez swoje objawienie dał poznać swój plan zbawienia i jako najwyższą oraz niezmienną normę życia przedstawił Chrystusa, Zbawiciela i Uświęciciela - przez naukę i przykład Tego, Który powiedział: "Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia"5 .

    Zatem godność człowieka nie może prawdziwie rozwijać się jak tylko przy zachowaniu istotnego porządku jego natury. Trzeba przyznać, że z rozwojem cywilizacji wiele okoliczności i potrzeb życia ludzkiego zmieniło się i w przyszłości także będzie się zmieniać. Jednak każdy postęp obyczajów i wszelki tryb życia musi mieścić się w granicach wyznaczonych przez niezmienne zasady, które opierają się na konstytutywnych elementach i istotnych relacjach każdej osoby ludzkiej, stojących ponad okolicznościami historycznymi.

    Te podstawowe zasady, uchwytne dla rozumu ludzkiego, zawiera "prawo Boże, wieczne, obiektywne i powszechne, którym Bóg, według planu mądrości i miłości swojej, porządkuje, kieruje i rządzi całym światem i losami wspólnoty ludzkiej. Tego to prawa uczestnikiem czyni Bóg człowieka, aby zgodnie z łaskawym planem Opatrzności Bożej mógł on coraz lepiej poznawać niezmienną prawdę"6 . To właśnie prawo Boże jest dostępne naszemu poznaniu.

     4.  Niesłusznie więc wielu dzisiaj twierdzi, że ani w naturze ludzkiej, ani w prawie objawionym nie można znaleźć innej absolutnej i niezmiennej normy postępowania oprócz tej, która wyraża ogólne prawo miłości i poszanowania godności ludzkiej. Na potwierdzenie tego przytaczają oni następującą rację: to, co zwykło się nazywać normami prawa naturalnego lub przykazaniami Pisma Świętego, należy raczej uważać za wyraz pewnej, konkretnej formacji kulturowej, w określonym momencie historii.

    W rzeczywistości jednak, gdy Objawienie Boże, a także - we właściwym sobie porządku rzeczy - mądrość rozumu naturalnego docierają do autentycznych potrzeb rodzaju ludzkiego, równocześnie z konieczności wydobywają na światło niezmienne prawa zaszczepione w konstytutywnych elementach natury ludzkiej, które to prawa okazują się identyczne u wszystkich istot obdarzonych rozumem.

    Do tego trzeba dodać, że Chrystus ustanowił Kościół "filarem i podporą prawdy"7 . On to z pomocą Ducha Świętego nieustannie strzeże i bez błędu przekazuje prawdy porządku moralnego, oraz autentycznie wyjaśnia nie tylko objawione prawa pozytywne, lecz także "zasady porządku moralnego, wynikające z samej natury ludzkiej"8 , które dotyczą pełnego rozwoju człowieka i jego uświęcenia. Faktycznie Kościół w ciągu całej swej historii utrzymywał, że pewne nakazy prawa naturalnego mają wartość absolutną i niezmienną, uważając, że ich naruszenie sprzeciwia się nauce i duchowi Ewangelii.

    PRZYPISY:

    1. [«] Gaudium et spes, n. 16: AAS 58(1966), s. 1037.
    2. [«] J 8,12.
    3. [«] Sob. Wat. II. Deklar. Dignitatis humanae, n. 3: AAS 58(1966), s. 931.
    4. [«] 1 Tm 3,15.
    5. [«] Dignitatis humanae, n. 14: AAS 58(1966), s. 940; por. Pius XI, Enc. Casti connubii, 31 grudnia 1930: AAS 22(1930), ss. 597-580; Pius XII, przem. 2 listopada 1954: AAS 46(1954), ss. 671-672; Jan XXIII, Enc. Mater et magistra, 25 maja 1961: AAS 53(1961), s. 457; Paweł VI, Enc. Humanae vitae, 25 lipca 1968, n. 4: AAS 60(1968), s. 483.

    ROZDZIAŁ I. KOŚCIÓŁ MA OBOWIĄZEK INTERWENCJI NA POCZĄTEK ROZDZIAŁU ROZDZIAŁ III. STAŁE NAUCZANIE KOŚCIOŁA
    POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ POWRÓT DO MENU INNE ENCYKLIKI Kongregacja Wychowania Chrześcijańskiego, Persona humana