KALENDARIUM ŻYCIA STEFANA KARDYNAŁA WYSZYŃSKIEGO

Opracowano na podstawie publikacji Andrzeja Micewskiego

3 sierpnia 1901	We wsi Zuzela na ziemi nurskiej, na pograniczu Podlasia i Mazowsza urodził się Stefan Wyszyński, jako drugie dziecko Stanisława i Julianny z Karpiów Wyszyńskich.
1910	Stanisław Wyszyński, pracujący jako organista, przeniósł się do Andrzejewa. Jego syn Stefan opuścił szkołę z rosyjskim językiem nauczania w wyniku konfliktu z nauczycielem.
31 października 1910	Zmarła 33-letnia matka Stefana Wyszyńskiego po urodzeniu córki Zofii, która także zmarła po miesiącu.
1911	Powtórny ślub obarczonego pięciorgiem dzieci Stanisława Wyszyńskiego z przyjaciółką pierwszej żony - Eugenią Godlewską.
1913	Stefan otrzymuje sakrament bierzmowania od biskupa Juliana Nowowiejskiego.
1912 - 1915	Stefan uczęszcza do gimnazjum im. Wojciecha Górskiego w Warszawie.
1915 - 1917	Stefan, odcięty przez front I wojny światowej od Warszawy, zostaje uczniem klasy IV i V gimnazjum w Łomży.
1918	Stanisław Wyszyński, ojciec Stefana, po raz ostatni zmienia placówkę pracy, przenosząc się do Wrociszewa, położonego nad Pilicą w powiecie grójeckim.
1917 - 1920	Stefan Wyszyński uczy się w Liceum im. Piusa X (Seminarium Niższe) we Włocławku.
1920	Stefan Wyszyński przechodzi do Seminarium Wyższego we Włocławku.
czerwiec 1924	Ukończenie studiów filozoficzno-teologicznych.
3 sierpnia 1924	Stefan Wyszyński zostaje wyświęcony na kapłana przez biskupa Wojciecha Owczarka.
5 sierpnia 1924	Prymicyjna Msza św. ks. Stefana Wyszyńskiego przed cudownym obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.
1924 - 1925	Rok pracy w diecezji w charakterze wikarego przy katedrze włocławskiej, prefekta kursów wieczorowych dla dorosłych i redaktora dziennika diecezjalnego Słowo Kujawskie.
1925 - 1929	Dalsze studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Prawa Kanonicznego oraz studia nad katolicką nauką społeczną i ekonomią.
czerwiec 1929	Ks. Stefan Wyszyński doktoryzuje się z prawa kanonicznego, obroniwszy pracę pt. Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły.
1929 - 1930	Studia zagraniczne ks. Stefana Wyszyńskiego i obserwacja rozwoju katolickiej nauki społecznej w Austrii Włoszech, Francji, Belgii, Holandii i Niemczech.
1930 - 1931	Pierwsze publikacje ks. Stefana Wyszyńskiego poświęcone katolickiej nauce społecznej: Dzieło kardynała Ferrari, Włocławek 1930, Główne typy Akcji Katolickiej za granicą, Lublin 1931.
jesień 1930	Przez krótki okres ks. Wyszyński pełni funkcję wikariusza w Przedczu Kujawskim.
1931	Ks. Wyszyński zostaje ponownie wikariuszem przy katedrze włocławskiej, a także sekretarzem Liceum im. Piusa X oraz wykłada ekonomię społeczną w Seminarium Duchownym.
1931 - 1932	Ks. Wyszyński Dyrektorem Diecezjalnych Dzieł Misyjnych. Prowadzi też Chrześcijański Uniwersytet Robotniczy.
1931 - 1939	Ogłasza 106 publikacji poświęconych w większości chrześcijańskiej nauce społecznej.
1932 - 1939	Ks. Wyszyński jest redaktorem naczelnym Ateneum Kapłańskiego. Ks. Wyszyński rozpoczyna działalność w Chrześcijańskich Związkach Zawodowych i organizuje Katolicki Związek Młodzieży Robotniczej prowadząc jednocześnie Sodalicję Mariańską ziemian Ziemi Kujawsko-Dobrzyńskiej.
1932 - 1938	Ks. Wyszyński jest w Kurii Włocławskiej promotorem sprawiedliwości i obrońcą węzła małżeńskiego, a od 1938 r. sędzią Sądu Biskupiego.
1937	Powołanie ks. Wyszyńskiego do Rady Społecznej przy Prymasie Polski.
wrzesień 1939	Próba dotarcia do Lublina dla zorganizowania tam Seminarium Włocławskiego, tułaczka wrześniowa oraz powrót do Włocławka.
październik 1939	Rewizja gestapo w Seminarium i ucieczka z Włocławka w ostatniej chwili przed aresztowaniem, ukrywanie się w różnych okolicach kraju.
lipiec 1940	Ks. W. Korniłowicz wzywa ks. Wyszyńskiego z prośbą o opiekę nad dziećmi niewidomymi z Lasek, przesiedlonymi do majątku Kozłówka.
październik 1941	Krótki pobyt, aresztowanie i niespodziewane zwolnienie w Zakopanem.
listopad 1941 - czerwiec 1942	Dalsza opieka nad dziećmi niewidomymi w Żułowie, udział w tajnym nauczaniu.
czerwiec 1942 - 1 sierpnia 1944	Ks. Wyszyński udaje się do podwarszawskich Lasek i zostaje kapelanem Zakładu dla Niewidomych, rozwijając jednocześnie ożywioną działalność duszpasterską oraz konspiracyjną w pobliskiej Warszawie.
1 sierpnia 1944 - październik 1944	Ks. Wyszyński jest kapelanem okręgu Wojskowego Żoliborz w czasie Powstania Warszawskiego, pozostając kapelanem w Laskach, gdzie zaimprowizowano szpital wojskowy.
1945	Ks. Wyszyński wraca do Włocławka, jest organizatorem Seminarium Duchownego, a od 19 marca 1945 jego rektorem.
15 sierpnia 1945	Ks. Wyszyński zostaje mianowany kanonikiem kapituły katedralnej we Włocławku.
4 marca 1946	Pius XII mianuje ks. prof. Wyszyńskiego biskupem lubelskim.
12 maja 1946	Konsekracja ks. prof. S. Wyszyńskiego na biskupa lubelskiego.
sierpień 1948	Biskup Wyszyński poddaje się operacji wyrostka robaczkowego.
22 października 1948	Śmierć Prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda.
12 listopada 1948	Pius XII mianuje biskupa lubelskiego ks. Wyszyńskiego arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim, a tym samym Prymasem Polski.
2 lutego 1949	Ingres ks. arcybiskupa Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski, do katedry gnieźnieńskiej.
6 lutego 1949	Ingres ks. arcybiskupa Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski, do katedry warszawskiej.
6 lipca 1949	Z inicjatywy Prymasa Polski rozpoczynają się systematyczne rozmowy z rządem w ramach tzw. Komisji Mieszanej.
14 kwietnia 1950	Po wielomiesięcznych rokowaniach Komisji Mieszanej, nadzorowanych osobiście przez Prymasa Polski, następuje podpisanie pierwszego w dziejach porozumienia między Episkopatem katolickim i rządem komunistycznym.
20 stycznia 1951	Aresztowanie ordynariusza kieleckiego, biskupa Czesława Kaczmarka.
28 stycznia 1951	Rząd ogłasza komunikat o odsunięciu od sprawowanych funkcji kościelnych administratorów apostolskich na Ziemiach Zachodnich i skłania kapituły do nieważnego kanonicznie wybrania wskazanych przez władze wikariuszy kapitulnych.
3 lutego 1951	Rozmowa Prymasa Polski z prezydentem Bolesławem Bierutem.
2 kwietnia 1951	Pierwszy wyjazd Prymasa Polski do Rzymu.
9 kwietnia 1951	Rozmowa Prymasa Polski z Ojcem świętym Piusem XII.
27 kwietnia 1951	Druga rozmowa Prymasa Polski z Piusem XII.
12 maja 1951	Rozmowa Prymasa z prezydentem Bierutem po powrocie z Rzymu.
lipiec i październik 1951	Podróże Prymasa Polski po Ziemiach Zachodnich.
16 grudnia 1951	Wywiad Prymasa Polski dla Tygodnika Powszechnego o stosunku Watykanu i Episkopatu do polskości Ziem Zachodnich.
12 lutego 1952	Episkopat Polski złożył rządowi memoriał zawierający postulaty Kościoła związane ze zmianą Konstytucji.
31 marca 1952	Prymas Polski wystosował list do prezydenta Bieruta w obronie zakonnych zakładów opiekuńczych.
8 kwietnia 1952	W pałacu wilanowskim odbyła się ponad 5-godzinna rozmowa Prymasa Polski z członkiem Biura Politycznego i Sekretarzem KC PZPR Franciszkiem Mazurem poświęcona obronie instytucji kościelnych i administracji kościelnej na Ziemiach Zachodnich.
19 kwietnia 1952	Druga ponad 4-godzinna rozmowa Prymasa Polski z Franciszkiem Mazurem w Wilanowie poświęcona głównie sprawie obsadzania stanowisk duchownych.
przełom kwietnia i maja 1952	Kolejna wielka podróż Prymasa Polski po diecezjach na Ziemiach Zachodnich.
29 maja 1952	Prymas Polski osobiście instaluje odnowioną personalnie kapitułę wrocławską.
lipiec 1952	Likwidacja niższych seminariów duchownych mimo protestów Księdza Prymasa. Likwiduje się także niektóre nowicjaty zakonne i odbiera budynki należące do zakonów. Zagrożone jest istnienie prasy katolickiej.
październik 1952	Władze państwowe nie uznają nowych parafii, tworzonych przez Prymasa i innych biskupów polskich, oraz wprowadzają drastyczne ograniczenia budownictwa sakralnego.
listopad 1952	Narady w Gnieźnie i początek prac przygotowawczych do przywrócenia katedry gnieźnieńskiej do jej historycznego stylu gotyckiego.
6 listopada 1952	Rząd domaga się od Prymasa usunięcia biskupów śląskich, a następnie wysiedla ich ze Śląska.
27 listopada 1952	Prymas Polski otrzymuje wiadomość o narzuceniu wikariusza kapitulnego w Katowicach, po odrzuceniu ośmiu kolejnych kandydatów Prymasa.
29 listopada 1952	Radiostacje całego świata ogłaszają wiadomość o wyniesieniu przez Piusa XII do godności kardynalskiej Prymasa Polski.
30 listopada 1952	Prymas Polski otrzymuje depeszę od mons. Montiniego, że Ojciec święty na tajnym konsystorzu w dniu 12 stycznia 1953 wprowadzi go do Kolegium Kardynalskiego.
4 grudnia 1952	Ks. Prymas dowiaduje się o internowaniu ks. arcybiskupa Baziaka, rządcy archidiecezji krakowskiej od śmierci kardynała Sapiehy.
12 grudnia 1952	Prymas Polski po mozolnych rokowaniach osiąga kompromis z rządem i dokonuje aktów kanonicznych, w wyniku, których ks. Filip Bednorz, nieważnie wybrany wikariuszem kapitulnym w Katowicach, otrzymuje jurysdykcję, a jednocześnie wikariuszem kapitulnym w Krakowie zostaje biskup Franciszek Jop
23 grudnia 1952	Kolejna rozmowa Prymasa Polski z wicemarszałkiem Sejmu Franciszkiem Mazurem, w czasie, której kardynał Wyszyński dowiedział się, że nie może pojechać do Rzymu na konsystorz, gdzie miał otrzymać kapelusz kardynalski.
14 stycznia 1953	Następna 6-godzinna rozmowa kardynała Wyszyńskiego z F. Mazurem, w której Prymas Polski dał najszerszą argumentację swego stosunku do państwa.
30 stycznia 1953	Trzecia kolejna rozmowa kardynała Prymasa z F. Mazurem, która nie zdołała zahamować akcji państwa ateistycznego przeciw Kościołowi.
9 lutego 1953	Władze państwowe wydają dekret o obsadzaniu stanowisk duchownych, będący interwencją w jurysdykcję Kościoła.
17 lutego 1953	Rozmowa kardynała Wyszyńskiego z F. Mazurem, w której Prymas protestuje przeciw wydaniu dekretu o obsadzaniu stanowisk duchownych.
3 marca 1953	Jeszcze jedna rozmowa kardynała Wyszyńskiego z F. Mazurem, która mimo wysiłków Prymasa nie doprowadziła do osłabienia konfliktu. Była to ostatnia z serii rozmów, w których usiłowano skłonić Prymasa do oświadczenia antyamerykańskiego i do zgody na ingerencję władz w wewnętrzne sprawy Kościoła.
8 maja 1953	Uchwalenie na Konferencji Episkopatu w Krakowie słynnego listu do rządu, który przeszedł do historii pod nazwą Non possumus, a którego autorem i wnioskodawcą był Prymas Polski. List ten był też później jedną z przyczyn aresztowania kardynała Wvszyńskiego
25 września 1953	W późnych godzinach nocnych został aresztowany i uwięziony Stefan kardynał Wyszyński, Prymas Polski, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski.
26 września 1953	Kardynała Wyszyńskiego przywieziono w nocy samochodem do pierwszego miejsca uwięzienia - do Rywałdu.
12 października 1953	Wieczorem przewieziono Prymasa Polski do nowego miejsca uwięzienia - do Stoczka koło Lidzbarka Warmińskiego.
8 grudnia 1953	Uwięziony Prymas dokonuje aktu duchowego oddania się Matce Bożej i pełnego zawierzenia Jej swego losu. W akcie tym była zgoda na każdy los wyznaczony przez Boga.
2 lipca 1954	Prymas Polski w poczuciu odpowiedzialności za Kościół kieruje z miejsca uwięzienia w Stoczku memoriał do rządu, rekapitulujący wszystkie wysiłki Episkopatu dla osiągnięcia porozumienia z rządem.
6 sierpnia 1954	Znakiem zmniejszającej się izolacji jest częściowe udostępnienie Kardynałowi prasy.
6 października 1954	Prymas Polski zostaje przewieziony samolotem do trzeciego miejsca uwięzienia w Prudniku Śląskim. Ponownie zwraca się listownie do rządu, m.in. w czasie choroby swego ojca, ale listy te pozostają bez odpowiedzi. Prymas postanawia nie kierować więcej żadnych pism do władz.
koniec 1954	Władze dopuszczają do badań klinicznych w szpitalu MBP zapadającego na zdrowiu Kardynała.
7 sierpnia 1955	Kardynał Wyszyński odrzuca propozycję władz zamieszkania w izolacji klasztornej za cenę zrzeczenia się swych 18 funkcji kościelnych.
27 października 1955	Rząd wydaje zarządzenie, mocą którego Ksiądz Prymas zostaje przeniesiony do czwartego miejsca uwięzienia w Komańczy, co oznacza złagodzenie warunków izolacji, ale władze podtrzymują decyzję z 24 września 1953 zakazującą kardynałowi Wyszyńskiemu pełnienia jego funkcji kościelnych.
2 listopada 1955	Pierwsze odwiedziny u Prymasa Polski biskupów Klepacza i Choromańskiego, w czasie których kardynał Wyszyński dowiaduje się o wszystkim, co nastąpiło po jego aresztowaniu.
16 maja 1956	Ksiądz Prymas pisze w Komańczy tekst Ślubów Jasnogórskich, będących programem moralnego przygotowania narodu do Milenium Chrztu Polski.
sierpień 1956	Nadal uwięziony w Komańczy Prymas Polski opracowuje koncepcję Wielkiej Nowenny Tysiąclecia, będącej następnym po Ślubach Jasnogórskich elementem przygotowań do Tysiąclecia Chrztu Polski.
26 sierpnia 1956	Pełniący obowiązki przewodniczącego Konferencji Episkopatu biskup Klepacz składa w Częstochowie zredagowane przez Prymasa Polski Jasnogórskie Śluby Narodu.
28 października 1956	Po uprzednim przyrzeczeniu przez przedstawicieli rządu przywrócenia Kościołowi głównych praw i naprawienia krzywd Prymas Polski wraca na prośbę władz do Warszawy i obejmuje wszystkie swoje funkcje kościelne.
8 grudnia 1956	Ogłoszenie przez przedstawicieli rządu i Episkopatu tzw. "małego porozumienia", naprawiającego część krzywd wyrządzonych Kościołowi i dopuszczającego do pracy wszystkich biskupów, także na Ziemiach Zachodnich.
14 stycznia 1957	Rozmowa Prymasa Polski z premierem Cyrankiewiczem, który prosił Kardynała o wsparcie w związku ze zbliżającymi się wyborami do Sejmu.
1 maja 1957	W związku z wyjazdem kardynała Wyszyńskiego do Rzymu odbyła się rozmowa Księdza Prymasa z I sekretarzem KC PZPR Gomułką i premierem Cyrankiewiczem.
5 maja 1957	Powtórzenie Ślubowań Jasnogórskich we wszystkich parafiach w Polsce.
6 maja 1957	Wyjazd Prymasa Polski do Rzymu.
14 maja 1957	Audiencja Prymasa Polski u Ojca świętego Piusa XII.
20 - 18 maja 1957	Ojciec święty wręcza uroczyście Prymasowi Polski insygnia kardynalskie, których nie mógł otrzymać w 1952 r., niewypuszczony przez władze państwowe na konsystorz.
13 czerwca 1957	Dłuższa rozmowa Prymasa Polski z Ojcem świętym Piusem XII.
17 czerwca 1957	Prymas Polski udaje się w drogę powrotną z Rzymu do Warszawy.
20 czerwca 1957	W czasie kazania na procesji Bożego Ciała w Warszawie Ksiądz Prymas zapowiada peregrynację po wszystkich parafiach kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.
11 stycznia 1958	Kolejne, rekordowo długie, bo prawie 11-godzinne spotkanie Prymasa Polski z Gomułką i Cyrankiewiczem, na którym omówiono całokształt stosunków Kościół-państwo, nie osiągając jednak poważniejszych uzgodnień. Rozpoczyna się natomiast atak na milenijny program Prymasa.
21 lipca 1958	Odbyła się rewizja w Instytucie Prymasowskim Ślubów Narodu, świadcząca o ponownym wejściu rządu na drogę otwartej akcji przeciw Kościołowi i milenijnemu programowi Prymasa Polski.
24 lipca 1958	Nadeszły nominacje na biskupów pomocniczych, m.in. dla ks. Karola Wojtyły i ks. Jerzego Stroby.
31 sierpnia 1958	Ograniczono nauczanie religii w szkołach do 1 godziny tygodniowo na ostatniej ponadobowiązkowej lekcji, łamiąc "małe porozumienie" z 8 grudnia 1956.
9 października 1958	Zmarł papież Pius XII.
28 października 1958	Konklawe wybrało papieżem kardynała Roncalli, który przyjął imię Jana XXIII.
marzec 1959	Na III zjeździe PZPR dochodzi do ostrych ataków Gomułki i Cyrankiewicza na Kościół.
4 kwietnia 1959	Zostają wprowadzone nowe drakońskie antykościelne przepisy podatkowe, tak absurdalne, że podatki są nieściągalne.
3 maja 1959	Początek Roku Życia Wielkiej Nowenny Tysiąclecia i konflikty wokół spraw demograficznych.
29 maja 1959	Ksiądz Prymas w kazaniu w czasie procesji Bożego Ciała wystąpił przeciw niszczeniu obiektów sakralnych i odbieraniu megafonów w czasie uroczystości kościelnych.
maj i czerwiec 1959	Rozpoczyna się ponowne powoływanie kleryków do wojska.
październik 1959	Rząd podporządkowuje seminaria duchowne ustawie o szkołach prywatnych z 1932 r.
17 października 1959	Nastąpiła próba porwania na ulicy ks. Goździewicza z sekretariatu Prymasa Polski.
koniec 1959	Następuje ponowne zaktywizowanie kół księży przy zrzeszeniu Caritas.
11 stycznia 1959	Odbyła się rozmowa Gomułka - Wyszyński. Szef partii zabiegał o pomoc Kościoła. Nie doszło jednak do zmiany w atmosferze prac Komisji Wspólnej.
od lutego 1960	Następują próby wizytacji państwowych w seminariach duchownych. Podano, że władze kościelne przeciwstawiają im się jako bezprawnym.
20 lutego 1960	A. Zawadzki przyjął "księży patriotów" z Caritasu.
27 kwietnia 1960	Rozruchy w Nowej Hucie z powodu nieudzielenia zezwolenia na budowę kościoła i próby usunięcia krzyża z miejsca przeznaczonego na kościół.
9 czerwca 1960	Konsekracja odbudowanej katedry św. Jana w Warszawie.
22 czerwca 1960	Episkopat stwierdza brak odprężenia w stosunkach Kościół - państwo mimo pontyfikatu Jana XXIII.
3 września 1960	Episkopat stwierdził dalsze rugowanie nauki religii ze szkół i zdecydował organizowanie jej pozaszkolnego nauczania w punktach katechetycznych (tylko w 26 szkół pozostało nauczanie religii).
17 listopada 1960	Władze domagają się płacenia czynszów za użytkowanie obiektów sakralnych na Ziemiach Zachodnich; następuje wzrost akcji ateizacyjnej i działalności "księży patriotów".
12 stycznia 1961	Episkopat stwierdza, że rząd uchyla się od dalszych rozmów w ramach Komisji Wspólnej.
13 lutego 1961	Utrącenie kandydatury posła Zbigniewa Makarczyka ze "Znaku" w przygotowywanych wyborach sejmowych.
15 marca 1961	Oddanie się wszystkich biskupów w niewolę N. M. Panny. Następnie akty oddania były powtarzane przez księży i potem we wszystkich parafiach.
19 maja 1961	Ustępuje minister Jerzy Sztachelski z Urzędu ds. Wyznań, przychodzi na jego miejsce dyr. Żabiński.
wrzesień 1961	Ksiądz Prymas podejmuje walkę o pozaszkolne nauczanie religii nie tylko w budynkach kościelnych i sprzeciwia się próbie opłacania katechetów przez władze oświatowe.
11 stycznia 1962	Ks. dyr. B. Dąbrowski zostaje mianowany jednym z sufraganów warszawskich.
14 lutego 1962	Wyjazd Prymasa do Rzymu w związku z Soborem, którego początek wyznaczono na 12 października 1962. Kardynał odbył kilka rozmów z papieżem, wyrażającym podziw dla Kościoła w Polsce.
14 czerwca 1962	Prymas ujawnia przywiezioną przez siebie z Rzymu nominację biskupa B. Kominka na arcybiskupa we Wrocławiu.
19 czerwca 1962	Biskup K. Wojtyła zostaje wikariuszem kapitulnym w Krakowie.
8 października 1962	Jan XXIII wygłasza do Prymasa i biskupów polskich przybyłych na Sobór pamiętne słowa o "Ziemiach Zachodnich po wiekach odzyskanych".
26 kwietnia 1963	Rozmowa Prymasa z Gomułką, w której mimo poważnych różnic szef partii okazał zainteresowanie "konkordatem" ze Stolicą Apostolską. W rozmowie ujawniły się alternatywne opinie: utworzenie konsulatu (Gomułka) czy nuncjatury I klasy (Prymas).
20 maja 1963	Ostatnia rozmowa Prymasa z Janem XXIII.
3 czerwca 1963	Umiera Jan XXIII.
27 czerwca 1963	Kardynał Montini wybrany papieżem przyjmuje imię Pawła VI.
lipiec i sierpień 1963	Próby władz wizytowania punktów katechetycznych także w budynkach sakralnych.
29 września 1963	Otwarcie II sesji Soboru z udziałem Prymasa.
październik 1963	Ponowny pobór kleryków do wojska.
17 grudnia 1963	Na posiedzeniu Rady Głównej Episkopatu ujawniono sprawę konferencji w MSW w sierpniu 1963 na temat walki z Kościołem na terenie parafii.
20 grudnia 1963	Rząd godzi się na kandydaturę biskupa Wojtyły na arcybiskupa krakowskiego, a Stolica Apostolska nadsyła oficjalną nominację 13 stycznia 1964 roku.
styczeń i luty 1964	Ataki prasowe koncentrują się na osobie Księdza Prymasa, m.in. w związku z jego kazaniami o encyklice Pacem in terris i wywiadem udzielonym pismu La Croix.
3 marca 1964	List Prymasa do premiera w związku z ujawnioną antykościelną akcją MSW.
17 maja 1964	Ksiądz Prymas na kolacji u papieża po raz pierwszy rzuca myśl przyjazdu Pawła VI do Polski z okazji Sacrum Poloniae Millennium.
15 września 1964	Otwarcie III sesji Soboru z udziałem Prymasa Polski.
16 października 1964	Wiadomość o usunięciu Chruszczowa.
21 listopada 1964	Ojciec święty ogłasza w auli soborowej Matkę Bożą - Matką Kościoła, na wniosek Prymasa i Episkopatu Polski.
25 listopada 1964	Paweł VI przyjął na prośbę Prymasa Jerzego Zawieyskiego, członka Rady Państwa PRL.
27 stycznia 1965	Episkopat wysyła list do rządu definitywnie sprzeciwiając się inspekcjom seminariów duchownych. W partii zarysowały się różnice i dążenia do wywołania konfliktu między Prymasem i Gomułką.
9 kwietnia 1965	Bp. Choromański informuje Księdza Prymasa o ustąpieniu dyr. Żabińskiego i przejęciu jego funkcji przez A. Skarżyńskiego.
30 maja 1965	Prymas nie bierze udziału w wyborach do Sejmu ze względu na szykany władz wobec Kościoła, m. in. tworzenie trudności w nominacjach na stanowiska duchowne, w budownictwie sakralnym, powoływaniu kleryków do wojska itp.
22 i 23 czerwca 1965	Episkopat stwierdza bezwład władz państwowych i szykany ze strony niższego aparatu administracyjnego.
18 lipca 1965	Rozmowa arcybiskupa Wojtyły z Z. Kliszką w Krakowie. Kliszko jest przeciwny przyjazdowi papieża do Polski na Milenium i wyjazdowi Prymasa do Polonii amerykańskiej.
1 września 1965	Publiczna sesja Episkopatu w katedrze wrocławskiej, przemówienie Prymasa źle przyjęte w części prasy RFN ze względu na argumentację historyczną.
14 września 1965	Otwarcie IV sesji Soboru z udziałem Prymasa i biskupów polskich.
20 września 1965	Prymas przemawia na Soborze w dyskusji nad schematem XIII, mówi o pojęciach: wolności, sprawiedliwości, prawa, państwa - odmiennych na Wschodzie niż na Zachodzie.
13 listopada 1965	Prymas na audiencji biskupów polskich u papieża zgłasza prośbę "bez słów". Dotyczy ona przyjazdu Ojca świętego na dzień 3 maja 1966, na Milenium. Papież dał przy pożegnaniu do zrozumienia generałowi Paulinów, że ma nadzieję, iż jego dawny pobyt na Jasnej Górze nie był ostatni. A więc odpowiedź pozytywna, choć jeszcze nie formalna.
grudzień 1965	List biskupów polskich do biskupów niemieckich, zawierający słowa "przebaczamy i prosimy o przebaczenie", wywołuje burzliwą reakcję władz.
9 grudnia 1965	W czasie wizyty pożegnalnej Prymasa, Paweł VI mówi już otwarcie o swej chęci przyjazdu do Polski.
7 stycznia 1966	Prymas Polski dostaje odmowę paszportu na wyjazd do Rzymu.
15 stycznia 1966	Gomułka na forum Frontu Narodowego proklamuje konkurencyjne wobec Milenium uroczystości Tysiąclecia Państwa.
luty 1966	Kampania antykościelna, związana z listem do biskupów niemieckich, przez swą natarczywość nie znajduje przekonania w opinii społecznej.
12 marca 1966	Listem E. Ochaba rząd nie wyraża zgody na przyjazd do Polski Pawła VI.
1966	Główne uroczystości Milenium Chrztu Polski z udziałem Prymasa, mianowanego legatem papieskim.
29 listopada 1966	Ponowna odmowa władz na przyjazd Ojca świętego do Polski, wyrażona w Warszawie mons. Casarolemu.
20 stycznia 1967	Na posiedzeniu Komisji Wspólnej z rządem biskupi protestują przeciw próbie likwidacji sześciu seminariów duchownych.
14 lutego 1967	Pierwsza z serii nie oficjalnych wizyt w Polsce mons. Casarolego, zainicjowanych przez Prymasa Polski w celu zorientowania Watykanu w sytuacji Kościoła w Polsce.
12 kwietnia 1967	Prymas otrzymuje wiadomość, że przebywający w Rzymie przewodniczący Rady Państwa - Ochab nie złożył wizyty Ojcu świętemu.
28 maja 1967	Ojciec święty dokonuje zmian w administracji kościelnej Ziem Zachodnich, podnosi Opole i Gorzów do osobnych jednostek administracyjnych, zgodnie ze staraniami Prymasa.
29 maja 1967	Papież powołał do godności kardynała metropolitę krakowskiego Karola Wojtyłę.
28 września 1967	Prymas Polski ponownie nie otrzymuje paszportu na wyjazd do Rzymu.
8 marca 1967	Demonstracje studenckie w Polsce po zdjęciu ze sceny Dziadów Mickiewicza.
20 marca 1968	Uchwalono "Słowo Episkopatu o bolesnych wydarzeniach".
3 maja 1968	Episkopat wydaje drugie oświadczenie pt. "Słowo o wydarzeniach marcowych".
11 września 1968	Episkopat święci na Jasnej Górze 50-lecie odzyskania niepodległości.
4 listopada 1968	Prymas Polski po okresie szykan paszportowych może znowu wyjechać do Rzymu.
7 października 1969	Ponowny wyjazd Prymasa Polski do Rzymu.
4 maja 1970	Prymas Polski przemawia na uroczystości we Wrocławiu z okazji 25-lecia powrotu Ziem Zachodnich do Polski.
16 czerwca 1970	Episkopat uchwala wydanie listu z okazji 50-lecia "Cudu nad Wisłą", zwycięstwa odniesionego przez Polskę w 1920 roku.
10 października 1970	Kolejna podróż Prymasa Polski do Rzymu.
7 grudnia 1970	Układ Warszawa-Bonn stawia w nowym świetle wymianę listów biskupów polskich i niemieckich z 1965 r.
20 grudnia 1970	Odejście ekipy rządzącej Gomułki po krwawych wydarzeniach na polskim Wybrzeżu. Prymas wygłasza uspokajające kazania, by nie doszło do rozszerzenia rozlewu krwi.
3 marca 1971	Rozmowa Prymasa Polski z premierem Jaroszewiczem.
17 września 1971	Prymas uczestniczy w uroczystości beatyfikacji O. Kolbego.
26 września 1971	Prymas udaje się do Rzymu.
10 - 18 listopada 1971	Rozmowy w Warszawie między rządem PRL i przedstawicielami Stolicy Apostolskiej.
28 czerwca 1972	Ustanowienie normalnych diecezji pokrywających się z granicami państwa na polskich Ziemiach Zachodnich.
5 listopada 1972	Prymas udaje się do Rzymu, aby osobiście podziękować Ojcu świętemu za powołanie kanonicznej administracji na Ziemiach Zachodnich.
22 marca 1973	Episkopat uchwalił list do Sejmu PRL w obronie prawa rodziców do wychowania dzieci w związku z planowanym nowym systemem oświatowym państwa.
12 listopada 1973	Minister Stefan Olszowski został przyjęty przez Ojca świętego Pawła VI.
18 listopada 1973	Kardynał Wyszyński udaje się do Rzymu.
13, 20 i 27 stycznia 1974	Pierwszy cykl słynnych Kazań Świętokrzyskich Prymasa wygłoszonych w obliczu zarysowującego się kryzysu w Polsce. («Homo Dei», «Homo oeconomicus», «Homo politicus»)
7 lutego 1974	Ważne kazanie Prymasa Polski o stosunku Kościoła do narodu i do państwa w czasie pierwszej oficjalnej wizyty arcybiskupa Casarolego w Warszawie na zaproszenie rządu PRL.
4 - 6 lipca 1974	Polsko-watykańskie rozmowy w Rzymie doprowadziły do wymiany przedstawicieli, jednak nie do nawiązania normalnych stosunków dyplomatycznych.
24 września - 9 listopada 1974	Pobyt Prymasa w Rzymie na sesji Synodu Biskupów.
12, 19 i 26 stycznia 1975	Drugi cykl Kazań Świętokrzyskich.
15 sierpnia 1975	Ważne kazanie Prymasa Polski na Jasnej Górze w sprawach Kościoła i warunków życia narodu.
6 - 12 października 1975	Prymas Polski w Rzymie w ramach pielgrzymki polskiej z okazji Roku Świętego.
25 listopada 1975	Pro memoria Rady Głównej Episkopatu do rządu w sprawie zmiany Konstytucji.
9 stycznia 1976	Pismo Episkopatu do przewodniczącego Rady Państwa w sprawie zmiany Konstytucji.
11, 18 i 25 stycznia 1976	Trzeci cykl Kazań Świętokrzyskich. (Matka - Syn - Rodzina, Rodzina - Naród - Społeczeństwo, Naród - Kościół - Państwo)
30 26 stycznia 1976	Załącznik do pisma z 9 stycznia 1976 r.
3 sierpnia 1976	Premier przesyła Prymasowi Polski kwiaty i list gratulacyjny z okazji 75 rocznicy urodzin.
19 października - 2 listopada 1976	Pobyt Prymasa w Rzymie związany z oddaniem jego godności kościelnych do dyspozycji papieża w związku z ukończeniem 75 roku życia.
23 i 29 października 1976	Rozmowy Prymasa z Ojcem świętym, który prosi Kardynała o pełnienie nadal wszystkich jego funkcji kościelnych.
22 lutego 1977	Kardynał Wyszyński poddaje się operacji woreczka żółciowego.
16 września 1977	Kardynał Wyszyński poddaje się kolejnej operacji.
29 października 1977	Rozmowa kardynała Wyszyńskiego z I sekretarzem KC PZPR E. Gierkiem, w której Prymas m. in. ostrzega przed grożącą krajowi katastrofą gospodarczą.
8 listopada - 6 grudnia 1977	Pobyt Prymasa Polski w Rzymie.
1 grudnia 1977	Spotkanie E. Gierka z papieżem Pawłem VI.
5 grudnia 1977	Rozmowa Pawła VI z Prymasem Polski.
6 stycznia 1978	Słynne kazanie Prymasa Polski w katedrze warszawskiej, w którym sformułowane zostały główne postulaty Kościoła wobec państwa.
5 maja 1978	Po zakończeniu trzyletniego (1976-1978) programu ukazania chrześcijańskiej wizji człowieka, Episkopat uchwalił trzyletni program "Ewangelia a rodzina", oparty na adhortacji apostolskiej Pawła VI Ewangelii nuntiandi.
6 sierpnia 1978	Umiera Ojciec święty Paweł VI.
11 sierpnia 1978	Obaj kardynałowie polscy - Wyszyński i Wojtyła udają się na pogrzeb do Rzymu.
20 - 25 września 1978	Wizyta delegacji Episkopatu Polski w RFN.
październik 1978	Kardynałowie Wyszyński i Wojtyła udają się na konklawe po niespodziewanej śmierci Jana Pawła I.
16 października 1978	Wybór metropolity krakowskiego kardynała Karola Wojtyły na papieża.
1 stycznia 1979	Zmarł w Warszawie przywódca "Paxu" Bolesław Piasecki.
24 stycznia 1979	Spotkanie Prymasa Polski z E. Gierkiem.
6 lutego 1979	Jubileusz 30 lat posługi arcybiskupiej Prymasa Polski.
3 marca 1979	Komunikat PAP o przewidywanej wizycie Jana Pawła II w Polsce.
8 maja 1979	Sekretariat Episkopatu wydaje komunikat o uzgodnieniu programu wizyty papieża w Polsce.
20 maja 1979	Przybyły do Rzymu Prymas Polski koncelebruje Mszę św. z Ojcem świętym i biskupami polskimi.
29 maja 1979	Kolejne spotkanie Prymasa z E. Gierkiem związane z programem pielgrzymki papieża po Polsce.
2 - 10 czerwca 1979	Pielgrzymka Jana Pawła II po Polsce.
3 sierpnia 1979	List Prymasa do kapłanów z wyrazami wdzięczności, że wszyscy przyczynili się, aby był "słowiański Papież".
15 sierpnia 1979	Kazanie w uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej pt. "Czas - to Miłość". Na Jasną Górę wyrusza 268 Pielgrzymka Warszawska, w której wzięło udział 38 tysięcy wiernych, ponad 400 kapłanów, wiele młodzieży i studentów, także zagranicznych, m. in. 900 Włochów.
30 września 1979	Słowo Prymasa Polski na XXXV Tydzień Miłosierdzia - analizujące m.in. owocne dla moralności społecznej w Polsce skutki pielgrzymki papieża Jana Pawła II. 14 grudnia 1979 Konferencja Episkopatu Polski bardzo krytycznie ocenia sytuację społeczno-gospodarczą w kraju, dezorganizację życia, kryzys moralny, korupcję, alkoholizm itp. Poddano krytyce także politykę obsadzania stanowisk nie według kompetencji, lecz w zależności od deklarowania "urzędowej ideologii". Episkopat domaga się pełnej praworządności.
23 grudnia 1979	Telegram Prymasa Polski do biskupów wizytujących prace zmierzające do odgrodzenia Jasnej Góry od miasta trasą szybkiego ruchu. Kardynał nazywa ten zamiar "barbarzyństwem, dla którego brak słów oburzenia".
24 grudnia 1979	"Głos nadziei w Prawdzie" do kapłanów stolicy na Boże Narodzenie, w którym Prymas m. in. ujawnił, iż prowadzi codzienne zapiski pro memoria, których zebrało się już 30 tomów. Ksiądz Prymas protestuje ponownie przeciw próbie władz odgrodzenia Jasnej Góry od miasta trasą szybkiego ruchu.
6 stycznia 1980	"Harmonia Bożo-ludzka w Polsce", kazanie, w którym Prymas nawiązuje do swej wypowiedzi sprzed dwóch lat o zasadach istnienia i działania Kościoła w Polsce, poddając ostrej krytyce sytuację w kraju.
10 stycznia 1980	Apel Jasnogórski Prymasa o wymownym tytule: "Powiedz, aby rakiety stały się chlebem..."
17 i 18 lutego 1980	Obradująca pod przewodnictwem Prymasa Konferencja Episkopatu ponownie zwraca uwagę na trudną sytuację społeczną i moralną kraju, domagając się prawdy i wolności w życiu publicznym oraz dialogu władz ze społeczeństwem. Biskupi ponownie wyrażają zaniepokojenie sytuacją wokół Jasnej Góry.
31 marca 1980	Wydano dokument pt. "Biskupi polscy wzywają do odpowiedzialności i modlitwy za narody pobratymcze", przeznaczony do odczytania z ambon 27 kwietnia 1980
3 maja 1980	List Prymasa Polski "Do dzieci Bożych miasta stołecznego, Warszawy i okolicy".
6 i 7 maja 1980	Konferencja Episkopatu pod przewodnictwem Prymasa Polski ponownie ostrzega przed "niepokojącymi zjawiskami negatywnymi w życiu społecznym, kulturalnym, gospodarczym i politycznym", wzywając władze do przeprowadzenia koniecznych reform.
27 i 28 czerwca 1980	Konferencja Episkopatu na Górze św. Anny stwierdza "brak zasadniczych postępów" w dziedzinie normalizacji stosunków między Kościołem i państwem. Biskupi podkreślili ponownie rosnące trudności w życiu społeczeństwa.
30 czerwca 1980	Prymas Polski zaprosił delegację Niemieckiej Konferencji Biskupów na pielgrzymkę do Polski.
lipiec i sierpień 1980	Wielka fala strajków w Polsce, zakończona 31 sierpnia podpisaniem tzw. "umowy społecznej", to jest porozumień między rządem a robotnikami w Gdańsku, Szczecinie i Jastrzębiu, przewidujących m.in. wolne związki zawodowe i prawo do strajku. Potem zawarto jeszcze dużą ilość porozumień lokalnych.
26 sierpnia 1980	Kazanie Prymasa Polski w uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej, w którym wzywał do "dojrzałości narodowej i obywatelskiej" w obliczu niebezpieczeństwa ingerencji zewnętrznej. Jednocześnie Prymas wskazał na "propagowaną ateizację, która podrywała więź i siłę kulturalną milenijnego Narodu". W tym samym dniu Rada Główna Episkopatu pod przewodnictwem Prymasa Polski uchwaliła Komunikat opublikowany 27 sierpnia, stwierdzający, że warunkiem pokoju społecznego jest poszanowanie niezbywalnych praw Narodu, a wśród nich prawa do zrzeszania się w związkach zawodowych.
6 września 1980	VI Plenum KC PZPR zwolniło Edwarda Gierka i powołało Stanisława Kanię na I sekretarza, dokonując także innych zmian w kierownictwie partii.
9 września 1980	Na Jasnej Górze obradowała Rada Główna Episkopatu Polski, oceniając aktualną sytuację w kraju i związane z nią zadania Kościoła.
24 września 1980	Została reaktywowana i odbyła pierwsze posiedzenie Komisja Wspólna przedstawicieli Episkopatu i rządu.
21 października 1980	Prymas Polski spotkał się z nowym I sekretarzem KC PZPR Stanisławem Kanią.
23 października - 10 listopada 1980	Prymas Polski przebywał w Rzymie przeprowadzając ważne rozmowy z Ojcem świętym Janem Pawłem II.
10 listopada 1980	W dniu powrotu z Rzymu Prymas przyjął przedstawicieli NSZZ "Solidarność" z Lechem Wałęsą.
20 i 21 listopada 1980	Ponowne posiedzenie przedstawicieli rządu i Episkopatu w Komisji Wspólnej.
9 grudnia 1980	Kolejne posiedzenie Komisji Wspólnej.
10 i 11 grudnia 1980	Konferencja Episkopatu Polski rozpatrzyła złożoną, pełną napięć społecznych sytuację kraju, opowiadając się za szeroką odnową życia narodowego.
14 grudnia 1980	Opublikowano list Episkopatu pt. "Biskupi Polscy wzywają do chrześcijańskiej odpowiedzialności za Ojczyznę".
16 i 17 grudnia 1980	Przedstawiciele Episkopatu, rządu i NSZZ "Solidarność" wzięli udział w uroczystościach w Gdańsku i Gdyni z okazji 10 rocznicy tragicznych wydarzeń z grudnia 1970 roku.
10 stycznia 1981	Odbyło się posiedzenie Komisji Wspólnej przedstawicieli rządu i Episkopatu, na którym omówiono m. in. temat świeckiego charakteru państwa i pluralizmu światopoglądowego społeczeństwa.
2 lutego 1981	Prymas Polski w homilii wygłoszonej w Gnieźnie na temat odnowy moralnej stwierdził: "Jeżeli pracownicy przemysłowi uzyskali prawo zrzeszania się, to trzeba to prawo przyznać również i pracownikom rolnym".
6 lutego 1981	Prymas Polski przyjął przedstawicieli NSZZ "Solidarność" z Lechem Wałęsą. Tego samego dnia Prymas wygłosił w Warszawie przemówienie do delegacji "Solidarności Wiejskiej", udzielając jej ponownie pełnego poparcia i podkreślając przyrodzony charakter prawa ludzi do zrzeszania się. Prymas przestrzegł jednak przed możliwością zewnętrznego uzależnienia działaczy ruchu zawodowego.
10 lutego 1981	Uchwalono komunikat Rady Głównej Episkopatu Polski o sprawach Narodu, Kościoła i państwa, w którym stwierdzono: "Stosowanie siły, nacisków, pogróżek i drażniącej propagandy nie prowadzi do pokoju wewnętrznego, przeciwnie - rodzi nowe napięcia i różne formy protestu". Rada Główna zalecała pokój wewnętrzny rolnikom własności uprawianej ziemi i prawa do zawodowego zrzeszania się
2 marca 1981	Komisja Wspólna rządu i Episkopatu omawiała m. in. sprawę dostępu Kościoła do środków przekazu, sprawy cenzury i publikacji religijnych oraz sprawę kształtowania otoczenia Jasnej Góry.
11 i 12 marca 1981	Konferencja Episkopatu omawiała aktualny stan społeczno-polityczny, zawodowy i gospodarczy kraju, kreśląc zadania Kościoła wobec złożonej i delikatnej sytuacji. Podkreślono troskę o wolność i suwerenność Ojczyzny. Popierając ruch zawodowy, także rolników indywidualnych, apelowano o kierowanie się roztropnością, by istniejący kryzys można było przezwyciężyć siłami samych Polaków.
22 marca 1981	W czasie radiowej Mszy świętej odczytano "Słowo" Prymasa Polski, wzywającego naród do "spokoju, równowagi i odpowiedzialności", zaś rząd do "szacunku dla całości fizycznej i duchowej każdego obywatela".
26 marca 1981	Prymas Polski odbył rozmowę z premierem gen. Wojciechem Jaruzelskim, dążąc do przezwyciężenia istniejących w kraju napięć społecznych.
1 kwietnia 1981	Obradowała Komisja Wspólna rządu i Episkopatu, wzywając do usuwania w porę źródeł napięć społecznych. Władze państwowe podziękowały Ojcu świętemu Janowi Pawłowi II, Prymasowi Polski i Episkopatowi za przyczynienie się do pokojowego rozwiązania powstałego konfliktu społecznego.
2 kwietnia 1981	Prymas Polski przyjął członków prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NSZZ Rolników Indywidualnych, udzielając w przemówieniu kolejnego poparcia związkowi.
Wielkanoc 1981	"Alleluja". Słowo Prymasa na Wielkanoc o chrześcijańskiej nadziei życia, które nie ustaje po śmierci, tylko się odmienia
15 kwietnia 1981	Ogłoszono komunikat sekretariatu Prymasa Polski o chorobie przewodu pokarmowego kardynała Wyszyńskiego, wzywając do modłów w Jego intencji.
26 kwietnia 1981	Ogłoszono komunikat sekretariatu o trwającym leczeniu domowym Prymasa Polski, wzywając wiernych do modłów o zdrowie dla Księdza Prymasa.
3 maja 1981	W czasie uroczystości NMP Królowej Polski na Jasnej Górze biskupi udzielili wiernym arcypasterskiego błogosławieństwa. Chory kardynał Wyszyński udzielił go równocześnie w domu arcybiskupów warszawskich.
13 maja 1981	W Rzymie dokonano zamachu na Ojca świętego Jana Pawła II. Kuria metropolitalna warszawska skierowała komunikat do księży proboszczów i rektorów kościołów archidiecezji warszawskiej informując, że w ostatnich dniach stan zdrowia J.E. Ks. Kardynała Wyszyńskiego uległ znacznemu pogorszeniu i prosząc o wsparcie chorego Arcypasterza pomocą modlitewną. Tego samego dnia Kuria poleciła, aby w kościołach stolicy i archidiecezji odprawiona została dnia 14 bm. o godz. 18 Msza święta błagalna o zdrowie dla Ojca świętego Jana Pawła II i Prymasa Polski Stefana Kardynała Wyszyńskiego.
14 maja 1981	Ogłoszono komunikat konsylium lekarskiego stwierdzający, że "choroba - mimo leczenia - ma przebieg postępujący. Stan chorego Księdza Kardynała Prymasa jest poważny".
16 maja 1981	Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński w swojej rezydencji warszawskiej przyjął w formie uroczystej sakrament chorych, którego udzielił jego osobisty spowiednik ks. Edmund Boniewicz, pallotyn. Po przyjęciu sakramentu Ksiądz Prymas przemówił do zebranych: na wstępie złożył publiczne wyznanie wiary, następnie powierzył Kościół szczególnej opiece Matki Boskiej Częstochowskiej, podziękował obecnym za długoletnią współpracę i udzielił swego błogosławieństwa.
22 maja 1981	Ogłoszono komunikat Episkopatu, że stan Jego Eminencji Księdza Kardynała Prymasa jest bardzo poważny. Lekarze musieli przeciwdziałać zaburzeniom krążenia i oddychania.
22 maja 1981	W rezydencji Prymasa odbyło się posiedzenie Rady Głównej Episkopatu. Po rozpoczęciu posiedzenia Ksiądz Prymas przekazał prowadzenie obrad kardynałowi Franciszkowi Macharskiemu. Przedmiotem obrad była relacja z Rzymu o stanie zdrowia Ojca świętego i o zwołaniu przedstawicieli episkopatów świata z okazji 1600 rocznicy I Soboru Konstantynopolitańskiego i 1550 rocznicy Soboru Efeskiego. Omawiano także rozmowy z rządem, pierwszy raz wspominając publicznie o losach kościelnego związku Caritas. Mówiono także o innych postulatach Kościoła, m.in. o rozszerzeniu dostępu Kościoła do środków masowego przekazu.
25 maja 1981	Prymas Polski odbył ostatnią rozmowę telefoniczną z Ojcem świętym, którego tak bardzo pragnął zobaczyć przed swym odejściem.
26 maja 1981	Lekarze Prymasa stwierdzili, że stan Jego zdrowia jest krytyczny. Nagłe pogorszenie nastąpiło w godzinach rannych 26 maja 1981 r.
28 maja 1981	W Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego o godz. 4.40 odszedł do Boga Stefan Kardynał Wyszyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, Prymas Polski i przewodniczący Konferencji Episkopatu. Komunikat lekarski głosił, że przyczyną zgonu "był rozsiany proces nowotworowy jamy brzusznej o wybitnej złośliwości i szybkim postępie".
31 maja 1981	W Warszawie odbył się uroczysty pogrzeb Kardynała Prymasa. Koncelebrze przewodniczył sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej kardynał Agostino Casaroli. Kardynał Franciszek Macharski odczytał wzruszające posłanie Ojca świętego, który ujawnił, że gdyby nie choroba, sam przybyłby na pogrzeb Prymasa. We własnym słowie kardynał Macharski wypowiedział wzruszające i rozdzierające serce słowa o wartościach wyrażanych przez Prymasa, które teraz skupiły lud Warszawy i Polski w modlitwie, kontemplacji i jedności moralnej. Biskup Jerzy Modzelewski odczytał duchowy testament zmarłego Prymasa, mówiący o jego walce z ateizacją i fałszywej polityce państwowej. Prymas wybaczał wszystkim, także tym, którzy Go atakowali i więzili.