1
Dawid uciekł stamtąd i schronił się w jaskini Adullam. Kiedy dowiedzieli
się o tym jego bracia i cała rodzina jego ojca, udali się do niego.
2
Zgromadzili się też wokół niego wszelkiego rodzaju uciśnieni i ci, którzy
ścigani byli przez wierzycieli, i ci, którym było ciężko na duszy, a on stał
się dla nich przywódcą. Tak przyłączyło się do niego około czterystu ludzi.
3
Stąd udał się Dawid do Mispe moabskiego i zapytał króla Moabu: "Czy
ojciec i matka moja nie mogliby przebywać u was do czasu, aż się wyjaśni, co
zechce Bóg ze mną uczynić?"
4
Sprowadził ich przed króla moabskiego i
zamieszkali przy nim przez cały czas pobytu Dawida w miejscu niedostępnym.
5
A prorok Gad doradzał Dawidowi: "Nie pozostawaj w tym miejscu
niedostępnym, lecz udaj się do ziemi judzkiej!" Dawid więc poszedł i przybył
do lasu Cheret.
Zemsta Saula na kapłanach z Nob
6
Tymczasem Saul posłyszał, że wykryto Dawida razem z towarzyszącymi mu
ludźmi. Saul siedział wtedy w Gibea pod tamaryszkiem na wzgórzu z dzidą w
ręku, a otaczali go jego słudzy.
7
Rzekł Saul do sług swoich, którzy go
otaczali: "Słuchajcie, Beniaminici! Czy syn Jessego da wam wszystkim pola i
winnice, czy ustanowi was tysiącznikami i setnikami,
8
dlatego że
sprzysięgliście się przeciwko mnie? Nikt mnie nie ostrzegł, gdy syn mój
zawierał przymierze z synem Jessego, nikt nie okazywał mi współczucia ani
nie przestrzegał, gdy mój syn wystawił przeciw mnie mojego poddanego, aby na
mnie zastawiał zasadzki, jak się to obecnie dzieje".
9
Na to odrzekł Doeg
Edomita, przełożony sług Saula: "Widziałem syna Jessego, gdy przybył do
Achimeleka, syna Achituba:
10
ten zaś radził się Pana o niego, obdarzył go
żywnością, dał mu też miecz Filistyna Goliata".
11
Wtedy Saul kazał wezwać kapłana Achimeleka, syna Achituba, z całym
rodem jego ojca, to jest kapłanów z Nob: wszyscy oni przybyli do króla.
12
I
rzekł Saul: "Słuchaj no synu Achituba!" Odpowiedział: "Jestem, Pani mój".
13
Spytał się go Saul: "Czemu spiskujecie przeciwko mnie, ty i syn Jessego?
Dałeś mu przecież chleb i miecz, radziłeś się Boga o niego po to, by mógł
powstać przeciw mnie i zastawiać zasadzki, jak się to dzieje obecnie".
14
Achimelek dał królowi taką odpowiedź: "Któż spośród sług twoich jest tak
wierny jak Dawid, zięć królewski, który stoi na czele twojej straży
przybocznej i poważany jest w twym domu?
15
Czy to dziś dopiero zacząłem
radzić się Boga w jego sprawie? Dalekie to ode mnie! Niech król nie posądza
o nic takiego swojego sługi ani całego rodu jego ojca, gdyż sługa twój nie
miał o tym najmniejszego pojęcia!"
16
Król jednak zawyrokował: "Musisz
umrzeć, Achimeleku, wraz z całym rodem twego ojca".
17
I dał rozkaz ludziom
ze straży przybocznej, którzy go otaczali: "Otoczcie i zabijcie kapłanów
Pańskich, wspomagali bowiem Dawida, a choć wiedzieli, że uciekł, nie
powiadomili mnie". Jednakże słudzy królewscy nie chcieli podnieść ręki na
kapłanów Pańskich.
18
Król zwrócił się więc do Doega: "Przystąp ty i powal
kapłanów". Przystąpił Doeg Edomita i powalił kapłanów, zadając śmierć w tym
dniu osiemdziesięciu pięciu mężom noszącym lniany efod.
19
Uderzył też
[Saul] ostrzem miecza na miasto kapłańskie Nob: [pozabijał] ostrzem miecza
mężczyzn i kobiety, dzieci i niemowlęta, woły, osły i owce.
20
Uszedł cało
jeden tylko syn Achimeleka, syna Achituba, imieniem Abiatar, który schronił
się u Dawida.
21
Abiatar zawiadomił Dawida, że Saul wymordował kapłanów
Pańskich.
22
Dawid powiedział wtedy do Abiatara: "Wiedziałem to już wtedy,
gdy był tam Doeg Edomita, że z pewnością doniesie o tym Saulowi. To ja
stałem się winien [zagłady] wszystkich osób z rodu twego ojca.
23
Pozostań
przy mnie bez obawy; ten, kto czyha na moje życie, czyha też na twoje, bo
jesteś u mnie osobą strzeżoną".
