1
Jeszcze raz Pan zapłonął gniewem przeciw Izraelitom. Pobudził przeciw nim
Dawida słowami: "Idź i policz Izraela i Judę".
2
Rzekł więc król do Joaba,
dowódcy wojsk, który był z nim: "Przebiegnij wszystkie pokolenia Izraela od
Dan do Beer-Szeby i policzcie ludzi, abym się dowiedział, jaka jest liczba
narodu".
3
Lecz Joab odpowiedział królowi: "Oby Pan, Bóg twój, dołożył
jeszcze sto razy tyle do ludu, do tej liczby, która jest obecnie i którą
widzą oczy mojego pana, króla. Dlaczego pan mój, król, tej rzeczy wymaga?"
4
Rozkaz królewski przemógł Joaba i przywódców wojska. Joab oddalił się wraz z
dowódcami od króla, aby zliczyć ludność Izraela.
5
Przeprawili się przez Jordan i zatrzymali się chwilowo w Aroerze, na
południu od miasta, znajdującego się w środku doliny Gad w stronę Jazer,
6
następnie przybyli do Gileadu, do krainy Chetytów do Kadesz, aż dotarli do
Dan. I krążyli w okolicach Sydonu.
7
Udali się potem do twierdzy Tyru, a
później do wszystkich miast Chiwwitów i Kananejczyków. Potem skierowali się
do Negebu judzkiego i do Beer-Szeby.
8
Przebiegli w ten sposób cały kraj. Po
dziewięciu miesiącach i dwudziestu dniach powrócili do Jerozolimy.
9
Joab przekazał królowi liczbę spisanej ludności. Izrael liczył
osiemset tysięcy wojowników dobywających miecza, Juda zaś - pięćset tysięcy
ludzi.
10
Serce Dawida zadrżało, dlatego że zliczył lud. Dawid zwrócił się do
Pana: "Bardzo zgrzeszyłem tym, czego dokonałem, lecz teraz, o Panie, daruj
łaskawie winę swego sługi, bo postąpiłem bardzo nierozsądnie".
11
Gdy Dawid
wstał nazajutrz rano, słowo Pańskie następującej treści zostało skierowane
do proroka Gada, "Widzącego" Dawidowego: "Idź i oświadcz Dawidowi:
12
To
mówi Pan: Przedstawiam ci trzy możliwości. Wybierz sobie jedną z nich, a Ja
ci to uczynię".
13
Gad udał się do Dawida i przekazał mu następujące
oświadczenie: "Czy chcesz, by w tej ziemi nastało siedem lat głodu, czy
wolisz przez trzy miesiące uciekać przed wrogiem, który cię będzie ścigał,
czy też przyjść ma na twój kraj zaraza trwając trzy dni? Pomyśl i rozpatrz,
co mam odpowiedzieć Temu, który mię posłał".
14
Dawid odpowiedział Gadowi:
"Jestem w wielkiej rozterce. Wpadnijmy raczej w ręce Pana, bo wielkie jest
Jego miłosierdzie, ale w ręce człowieka niech nie wpadnę!"
15
Zesłał więc
Pan na Izraela zarazę od rana do ustalonego czasu. Umarło wtedy z narodu od
Dan do Beer-Szeby siedemdziesiąt tysięcy ludzi.
16
Anioł wyciągnął już rękę
nad Jerozolimą, by ją wyniszczyć, wtedy Pan ulitował się nad nieszczęściem i
rzekł do Anioła, niszczyciela ludności: "Wystarczy! Cofnij rękę!" Anioł
Pański znajdował się obok klepiska Arauny Jebusyty.
17
Dawid widząc, że Anioł zabija lud, wołał do Pana: "To ja zgrzeszyłem,
to ja zawiniłem, a te owce cóż uczyniły? Niech Twoja ręka obróci się raczej
na mnie i na dom mego ojca!"
18
Gad przybył w tym dniu do Dawida i
powiedział do niego: "Wyjdź, wznieś ołtarz Panu na klepisku Arauny
Jebusyty!"
19
Dawid więc wyszedł na słowo Gada, jak nakazał Pan.
20
Arauna
spojrzał i zobaczył króla i jego sługi, jak się zbliżali ku niemu. Arauna
wyszedł naprzeciw i oddał pokłon twarzą do ziemi przed królem.
21
Arauna
rzekł: "Po co przychodzi pan mój, król, do swego sługi?" Dawid odpowiedział:
"Nabyć od ciebie klepisko, zbudować ołtarz Panu, aby powstrzymać zarazę
grasującą wśród ludu".
22
Arauna odpowiedział Dawidowi: "Pan mój, król, może
wziąć je i złożyć ofiarę ze wszystkiego, co wyda mu się słuszne: oto woły na
całopalenie, sanie młockarskie i jarzmo z wołów jako drwa.
23
Wszystko to,
o królu, Arauna oddaje królowi". Arauna, powiedział jeszcze do króla: "Pan,
Bóg twój, niechaj ma w tobie upodobanie".
24
Król odpowiedział Araunie: "Nie
złożę Panu, Bogu mojemu, całopaleń, które otrzymam za darmo". Kupił więc
Dawid klepisko i woły za pięćdziesiąt syklów srebra;
25
Następnie zbudował
tam ołtarz Panu i złożył całopalenia i ofiary biesiadne. Pan okazał
miłosierdzie krajowi i plaga przestała się srożyć w Izraelu.
