1
Dariusz zaś, Med, liczący sześćdziesiąt dwa lata, otrzymał królestwo.
Daniel oskarżony przed Dariuszem
2
Spodobało się ustanowić Dariuszowi nad państwem stu dwudziestu
satrapów, którzy mieli przebywać w całym królestwie,
3
nad nimi zaś trzech
zwierzchników - jednym z nich był Daniel - którym satrapowie składali
sprawozdania, by nie obciążać króla.
4
Daniel zaś przewyższał zwierzchników
i satrapów, posiadał bowiem niezwykłego ducha. Król zamierzał ustanowić go
nad całym królestwem.
5
Wobec tego zwierzchnicy i satrapowie usiłowali
znaleźć podstawę do oskarżenia Daniela w sprawach królestwa. Nie mogli
jednak znaleźć podstawy ani żadnego wykroczenia, bo był on wierny i nie
można było w nim znaleźć żadnego zaniedbania ani błędu.
6
Ludzie ci
powiedzieli: "Nie znajdziemy żadnego zarzutu przeciw Danielowi, jeśli nie
wysuniemy przeciw niemu oskarżenia [wziętego] z kultu jego Boga".
7
Zwierzchnicy więc i satrapowie pospieszyli gromadnie do króla i tak do niego
powiedzieli: "Królu Dariuszu, żyj wiecznie!
8
Wszyscy zwierzchnicy
państwowi, namiestnicy i satrapowie, doradcy i rządcy postanowili, żeby król
wydał zarządzenie i ustanowił zakaz: Ktokolwiek w ciągu trzydziestu dni
zanosiłby prośbę do jakiegoś boga lub człowieka poza tobą, królu, zostanie
wrzucony do jaskini lwów.
9
Teraz zaś, królu, wydaj zakaz i każ spisać
dekret, który byłby nieodwołalny według nienaruszalnego prawa Medów i
Persów".
10
Kazał więc król Dariusz spisać dokument i zakaz.
11
Gdy Daniel dowiedział się, że spisano dokument, poszedł do swego
domu. Miał on w swoim górnym pokoju okna skierowane ku Jerozolimie. Trzy
razy dziennie padał na kolana modląc się i uwielbiając Boga, tak samo jak to
czynił przedtem.
12
Mężowie ci podbiegli gromadnie i znaleźli Daniela
modlącego się i wzywającego Boga.
13
Udali się więc i powiedzieli do króla
<w sprawie zakazu królewskiego>: "Czy nie kazałeś, królu, ogłosić dekretu,
że ktokolwiek prosiłby w ciągu trzydziestu dni o coś jakiegokolwiek boga lub
człowieka poza tobą, ma być wrzucony do jaskini lwów?" W odpowiedzi król
rzekł: "Sprawę rozstrzygnięto według nienaruszalnego prawa Medów i Persów".
14
Na to odpowiedzieli zwracając się do króla: "Daniel, ten mąż spośród
uprowadzonych z Judy, nie liczy się z tobą, królu, ani z zakazem wydanym
przez ciebie. Trzy razy dziennie odmawia swoje modlitwy".
15
Gdy król usłyszał te słowa, ogarnął go smutek, postanowił uratować
Daniela i aż do zachodu słońca usiłował znaleźć sposób, by go ocalić.
16
Lecz ludzie ci pospieszyli gromadnie do króla, mówiąc: "Wiedz, królu, że
zgodnie z prawem Medów i Persów żaden zakaz ani dekret wydany przez króla
nie może być odwołany".
Daniel wrzucony do jaskini lwów
17
Wtedy król wydał rozkaz, by sprowadzono Daniela i wrzucono do jaskini
lwów. Król zwrócił się do Daniela i rzekł: "Twój Bóg, któremu tak wytrwale
służysz, uratuje cię".
18
Przyniesiono kamień i zatoczono na otwór jaskini
lwów. Król zapieczętował go swoją pieczęcią i pieczęcią swych możnowładców,
aby nic nie uległo zmianie w sprawie Daniela.
19
Następnie król odszedł do
swego pałacu i pościł przez noc, nie kazał wprowadzać do siebie nałożnic, a
sen odszedł od niego.
20
Król wstał o świcie i udał się spiesznie do
jaskini lwów.
21
Gdy był blisko jaskini, wołał do Daniela głosem pełnym
bólu: "Danielu, sługo żyjącego Boga, czy Bóg, któremu służysz tak wytrwale,
mógł cię wybawić od lwów?"
22
Wtedy Daniel odpowiedział królowi: "Królu, żyj
wiecznie!
23
Mój Bóg posłał swego anioła i on zamknął paszczę lwom; nie
wyrządziły mi one krzywdy, ponieważ On uznał mnie za niewinnego; a także
wobec ciebie nie uczyniłem nic złego".
24
Uradował się z tego król i rozkazał wydobyć Daniela z jaskini lwów;
nie znaleziono na nim żadnej rany, bo zaufał swemu Bogu.
25
Na rozkaz króla
przyprowadzono mężów, którzy oskarżyli Daniela, i wrzucono do jaskini lwów
ich samych, ich dzieci i żony. Nim jeszcze wpadli na dno jaskini, pochwyciły
ich lwy i zmiażdżyły ich kości.
Wyznanie wiary Dariusza
26
Król Dariusz napisał do wszystkich narodów, ludów i języków,
zamieszkałych po całej ziemi: "Wasz pokój niech będzie wielki!
27
Wydaję
niniejszym dekret, by na całym obszarze mojego królestwa odczuwano lęk i
drżenie przed Bogiem Daniela.
Bo On jest Bogiem żyjącym
i trwa na wieki.
28
On ratuje i uwalnia,
dokonuje znaków i cudów
na niebie i na ziemi.
On uratował Daniela
z mocy lwów".
29
Ów Daniel zaś zażywał pomyślności za panowania Dariusza i za
panowania Persa Cyrusa.
