1
Trzeciego dnia Estera ubrała się po królewsku i weszła do wewnętrznego
dziedzińca domu królewskiego, naprzeciw pokojów króla. Król siedział wtedy
na królewskim tronie w sali królewskiej naprzeciw bramy wejściowej pałacu.
2
A gdy król zobaczył królowę Esterę, stojącą na dziedzińcu, znalazła ona
łaskę w oczach jego i wyciągnął król do Estery złote berło, które miał w
ręce, i zbliżyła się Estera, i dotknęła się końca berła.
Tekst grecki
1
Trzeciego dnia, gdy skończyła się modlić, zdjęła szaty pokutne i
przyodziała się we wspaniałości swoje.
1a
A gdy już wyglądała wspaniale,
pomodliwszy się do Boga, który widzi wszystko i ocala, wzięła ze sobą dwie
służebnice. Na jednej z nich opierała się jakby omdlewająca z rozkoszy, a
druga szła za nią, powiewną czyniąc jej szatę przez jej podtrzymywanie.
1b
I zapłonęła wdziękiem swej piękności, a oblicze jej rozweseliło się niby
upojonej miłością, lecz serce miała ściśnięte strachem i lękiem.
1c
I przeszedłszy przez wszystkie bramy stanęła przed królem. A on siedział na
tronie swego królestwa, strojny we wszystkie swoje wspaniałe szaty, cały w
złocie i drogich kamieniach, i był bardzo surowy.
1d
I podniósł
majestatyczne swe oblicze, i spojrzał w największym gniewie. A królowa
zachwiała się, zmieniła swój wygląd, zbladła i pochyliła się na głowę
służącej, która ją wyprzedzała.
1e
I przemienił Bóg usposobienie króla na
łaskawe, tak że zaniepokojony zeskoczył ze swego tronu i wziął ją w ramiona,
aż przyszła do przytomności. I odezwał się do niej bardzo łagodnie, i rzekł
jej:
1f
"Cóż ci to, Estero? Jam brat twój, bądź dobrej myśli! Nie umrzesz,
ponieważ nasze zarządzenie odnosi się do ogółu, przybliż się!"
2
I
wyciągnął złote berło, i położył je na szyi jej, i pocałował ją, i rzekł:
"Mów do mnie!" 2a I rzekła do niego: "Ujrzałam cię, panie, jak anioła Bożego
i zatrwożyło się serce moje od strachu przed majestatem twoim, ponieważ
jesteś godny podziwu, panie, a oblicze twoje jest pełne wdzięku". 2b A gdy
to mówiła, znowu upadła z wyczerpania. Król zaś przestraszył się, a cała
służba jego pocieszała ją.
3
I rzekł król do niej: "Co ci się stało, królowo Estero, i jaka jest
prośba twoja? - choćby to była połowa królestwa, będzie ci dane".
4
Na to
Estera odpowiedziała: "Jeśli się to podoba królowi, to niech przyjdą król i
Haman na ucztę, którą ja przygotowałam dla niego".
5
I rzekł król:
"Zawołajcie szybko Hamana, aby spełnił wolę Estery". Tak przyszli król i
Haman na ucztę, którą Estera wydała.
6
I odezwał się król do Estery po
napiciu się wina: "Jakie jest życzenie twoje, a będzie spełnione, i co za
prośba twoja? Choćby to była połowa królestwa, stanie się".
7
Na to
odpowiedziała Estera i rzekła: "Oto życzenie moje i moja prośba:
8
Jeśli
król darzy mnie życzliwością i jeśli król uznaje za słuszne spełnić moje
życzenie i uczynić zadość mojej prośbie, to niech przyjdzie król z Hamanem
[jeszcze jutro] na ucztę, którą przygotowałam dla nich, a jutro uczynię
wedle słowa króla".
9
I wyszedł Haman w dniu tym wesoły i dobrej myśli. Ale
gdy ujrzał Haman Mardocheusza w Bramie Królewskiej, a on ani nie wstał, ani
się nie poruszył przed nim, napełnił się Haman gniewem na Mardocheusza.
10
Mimo tego opanował się Haman i poszedł do domu. Potem posłał [zaproszenie],
aby przyszli przyjaciele i jego żona - Zeresz.
11
I opowiedział im Haman o
wspaniałości bogactwa swego i o mnóstwie synów swoich i o wszystkim, jak to
wielkim uczynił go król i jak wyniósł go nad książąt i sługi królewskie.
12
I mówił Haman: "Nawet królowa Estera nikogo oprócz mnie nie zaprosiła na
ucztę z królem, którą wydała, a także na jutro mam zaproszenie do niej razem
z królem.
13
Lecz wszystko to jest dla mnie niczym, jak długo patrzę na
Mardocheusza, Żyda siedzącego w Bramie".
14
Na to odpowiedziała mu jego
żona, Zeresz, i wszyscy przyjaciele jego: "Niech postawią drzewo wielkie na
pięćdziesiąt łokci, a rano powiedz królowi, niech powieszą na nim
Mardocheusza, i idź wesół na ucztę z królem!" Spodobała się ta rada Hamanowi
i rozkazał postawić drzewo.
