1
Rzekł On do mnie: "Synu człowieczy, stań na nogi. Będę do ciebie mówił".
2
I wstąpił we mnie duch, <gdy do mnie mówił>, i postawił mnie na nogi;
potem słuchałem Tego, który do mnie mówił.
3
Powiedział mi: "Synu
człowieczy, posyłam cię do synów Izraela, do ludu buntowników, którzy Mi się
sprzeciwili. Oni i przodkowie ich występowali przeciwko Mnie aż do dnia
dzisiejszego.
4
To ludzie o bezczelnych twarzach i zatwardziałych sercach;
posyłam cię do nich, abyś im powiedział: Tak mówi Pan Bóg.
5
A oni czy będą
słuchać, czy też zaprzestaną - są bowiem ludem opornym - przecież będą
wiedzieli, że prorok jest wśród nich.
6
A ty, synu człowieczy, nie bój się
ich ani się nie lękaj ich słów, nawet gdyby wokół ciebie były osty i ciernie
i gdybyś się znalazł wśród skorpionów. Nie obawiaj się ich słów ani się nie
lękaj ich twarzy, bo to lud oporny.
7
Przekażesz im moje słowa: czy będą
słuchać, czy też zaprzestaną, bo przecież są buntownikami.
8
Ty więc, synu człowieczy, słuchaj tego, co ci powiem. Nie opieraj się,
jak ten lud zbuntowany. Otwórz usta swoje i zjedz, co ci podam".
9
Popatrzyłem, a oto wyciągnięta była w moim kierunku ręka, w której był zwój
księgi.
10
Rozwinęła go przede mną; był zapisany z jednej i drugiej strony,
a opisane w nim były narzekania, wzdychania i biadania.
